Budowanie państw narodowych i potężnych morskich mocarstw nigdy nie przebiega bez śladu dla ich narodów. Imperium, zmiatając wszystko na swojej drodze, podporządkowuje, zaciera granice dozwolonego, poddaje zapomnieniu niewygodne fakty. Jednak zawsze znajdują się ci, którzy nie chcą iść w parze z tym bezwzględnym podbojem, — i w karze lądują na poboczu historii, pozbawieni nie tylko osobistej wolności, ale i możliwości bycia usłyszanymi. Ich ciała stają się narzędziem, a rodzinne ziemie — stanowiskiem dla umacniania autorytetu metropolii i bezwzględnej eksploatacji zasobów naturalnych.
Japonia pierwszej połowy XX wieku, opętana ogromnymi imperialnymi ambicjami i prowadząca agresywną politykę ekspansjonistyczną w Azji Wschodniej, — jest jaskrawym tego potwierdzeniem. Wendi Matsumura stawia sobie za cel przywrócenie głosów tym, którzy zostali zapomniani w jej ciemnej przeszłości: mieszkańcom Korei i Okinawy, przymusowo przesiedlonym i poddanym prześladowaniom politycznym; kobietom z chłopskiego stanu, które utraciły prawo do wyboru i autonomii cielesnej; burakuminom — byłym nietykalnym, którzy wciąż napotykali na dyskryminację nawet po zniesieniu swojego upokarzającego statusu prawnego. W tej książce poruszające osobiste świadectwa i materiały z wcześniej niepublikowanych dokumentów archiwalnych łączą się z głęboką analizą historyczną, opartą na najnowszych osiągnięciach teorii postkolonialnej.