Hermetyczna kolekcja. Tom II. Książki 4-7

Kontynuacja słynnej serii! "Hermetyczna kolekcja", czyli Collectanea Hermetica, została zebrana w XX wieku pod redakcją Williama Wynn Westcotta w celu dostarczenia adeptom Zakonu Złotej Zary pełnego zbioru wiedzy o hermetyzmie, kabale i alchemii z traktatów, które według Westcotta były odpowiednie... do tego celu.

 Tom drugi serii "Hermetyczna kolekcja" składa się z czterech książek.

 Książka 4. - Aesch Mezareph, czyli Oczyszczający ogień: traktat alchemiczno-kabalistyczny, wyciągnięty z Kabbala Denudata Knorra von Rosenrotha (1684). Londyn: Wydawnictwo Towarzystwa Teozoficznego, 1894. Tłumaczenie Czciciela Filaleta, 1714. Przedmowa, notatki i objaśnienia: Sapere Aude (Westcott). «Esh-Mecaraf» jest unikatowym dziełem anonimowego włoskiego autora XVI-XVII wieku, napisanym po hebrajsku, które łączy ze sobą kategorie kabalistyczne i alchemiczne (Sefirot, Planety i Metale). W traktacie zamieszczono numeryczne kwadraty siedmiu planet oraz opowiedziano o tym, że działanie jednej substancji na drugą zależy od wewnętrznej natury każdej z nich, a dokładniej, od tego jakości, którą teraz nazywamy “częstotliwością wibracji”. Tekst ten wszedł w skład słynnego kompendium «Odkryta Kabała» niemieckiego hebraisty, filozofa, mistyka, poety i alchemika Christiana Knorra von Rosenrotha (1636-1689). 

 Książka 5. - Somnium Scipionis. Londyn, Nowy Jork: Wydawnictwo Towarzystwa Teozoficznego, 1894. “Wizja Scypiona” Marka Tulliusza Cycerona. Przekład na angielski, z dodaniem eseju «Wizja Scypiona, rozpatrywana jako fragment misteriów» od L.O. (Percy Ballock), «Złote wiersze Pitagorasa» od A.E.A. (Coleman) i "Symbole Pitagorasa" od S.A. (Westcott). «Sen Scypiona» (łac. Somnium Scipionis) - szósta i ostatnia książka dzieła «O państwie» Cycerona. Stanowi wyimaginowany sen rzymskiego wodza Scypiona Emiliana, który wydarzył się na dwa lata przed zniszczeniem Kartaginy w 146 roku p.n.e. pod jego dowództwem.
Po bezpośrednim opisie snu Scypiona, gdzie widzi siebie w Afryce i rozmawia z jego zmarłym przybranym dziadkiem Scypionem Afrykańskim, który przepowiada mu przyszłość, następuje tradycyjne przedstawienie doktryny pitagorejskiej - harmonii sfer, przy czym muzyka kosmiczna projektuje się także na ludzka działalność.

Książka 6. - Chaldejskie Orakula Zoroastry. Londyn: Wydawnictwo Towarzystwa Teozoficznego, 1895. Oparta na tłumaczeniu Thomasa Taylora. Zredagowane i przerobione przez Sapere Aude (Westcott), z wprowadzeniem L.O. (Percy Ballock). «Chaldejskie orakula» (gr. Τα των Χαλδαίων λόγια) - tekst ostatniej ćwierci II wieku n.e., który zachował się poprzez cytaty późniejszych autorów i sakralizował platonizm w jego tradycji średnio-platońskiej. Stanowi zbiór heksametrów (około 350 wersów według współczesnych edycji, podzielonych na 190 fragmentów). Historia powstania «Chaldejskich orakuli» na podstawie świadectw Michała Psella, który opierał się na Proklusie, opisana jest jako komunikacja Juliana Teurgisty z duszą samego Platona, której odpowiedzi rozczytał i skomentował ojciec medium Julian Chaldejski. Styl orakuli trudno nazwać filozoficznym, wpłynęła na niego popularna praktyka magiczna i tradycyjne perskie wyobrażenia. Począwszy od Jamblicha, «Chaldejskie orakula» stają się jednym z świętych tekstów w szkołach platoników. Chaldejskie orakula były komentowane i interpretowane przez Jamblicha, Teodora Asyjskiego, Syriana, Damasceńskiego i innych. Orakula miały duży wpływ na dzieła Proklosa. On, według świadectwa Swidy, również napisał dzieło o zgodności szeregu ważnych dla neoplatoników systemów religijnych - «O zgodności Orfeusza, Pitagorasa i Platona z Chaldejskimi orakulami». 

Książka 7. - Eufrat, czyli Wody Wschodu: 1655. Londyn; Benares: Wydawnictwo Towarzystwa Teozoficznego; Madras, Indie: Wydawnictwo «Teozof», 1896. Z komentarzem S.S.D.D. (Florence Farr). Początkowo opublikowane pod pseudonimem Thomasa Vaugana “Eugenius Filaletus”, w 1655 roku. Dzieło “Eufrat, czyli Wody Wschodu: będące krótką rozmową o tym Sekretnym Źródle, z którego woda płynie z Ognia i niesie w sobie Promienie Słońca i Księżyca” (“Eufrat, czyli Wody Wschodu: będące krótką Bajną o tym Sekretnym Źródle, z którego woda wypływa z Ognia i niesie w sobie Promienie Słońca i Księżyca”) jest ostatnią książką napisaną przez okultystę i alchemika XVII wieku Thomasa Vaugana (1621–1666). Początkowo opublikowana pod pseudonimem Eugeniusza Filaleta w 1655 roku, praca ta znalazła nową publiczność w kręgach różokrzyżowców XIX wieku, kiedy William Wynn Westcott, Najwyższy Magus Złotej Zary, wznowił ten tekst w 1896 roku z komentarzem siostry S.S.D.D. "Przeczytałam wiele traktatów alchemicznych", pisze w komentarzu, "jednak jeszcze nie spotkałam nic tak nieprzydatnego dla praktykującego alchemika jak to." ("I have read many Alchemical Treatises, its annotator comments, but never one of less use to the practical Alchemist than this."). Sens ujawnił się, gdy sam zaczął czytać ten traktat (w zbiorze "Rezydencja Światła" od wyd. Art-Light był już tłumaczony), i naprawdę, bardzo mętny sens. Jednak dla późniejszych czytelników wartość tekstu leżała raczej w jego zrozumieniu historii myśli hermetycznej, a nie w alchemicznych radach. Ważna praca z zakresu filozofii okultystycznej zarówno w kontekście XVII, jak i XIX wieku, “Wody Wschodu” ma na celu odkrycie nie czegoś innego, jak pochodzenia całego życia.