Nienormalni. Kurs wykładowy wygłoszony w Collège de France w roku akademickim 1974/75

Kurs roku akademickiego 1974/75 „Nienormalni” zbiega się z jednym z szczytów badawczej aktywności Foucaulta i odzwierciedla zwrot głównego kierunku jego zainteresowań naukowych od archeologii dyskursywnych formacji do genealogii dyspozytywów wiedzy i władzy. Używając jako głównego materiału ekspertyzy sądowo-psychetryczne XIX wieku oraz teksty związane z praktyką katolickiego spowiednictwa po reformie, filozof mówi o formowaniu nowej – normalizującej – władzy. Przedstawienie normalnego i nienormalnego indywiduum stawia on w centrum historii normalizującej wiedzy, która powstaje we wczesnej psychiatrii i rodzi pojęcie seksualności. Foucault bada formowanie tego pojęcia w ramach medykalizacji dzieciństwa i analizuje procedurę uznania w katolickim pasterstwie, torując tym samym drogę do swojej ostatniej książki – „Wyznania ciała”. Kurs pozwala śledzić ruch myśli Foucaulta na skrzyżowaniu kilku historycznych i filozoficznych dróg i jednocześnie jest przykładem przenikliwej i błyskotliwej prozy naukowej.