Choroba psychiczna i psychologia

«Choroba psychiczna i psychologia» (1962) jest poprawioną i uzupełnioną wersją wcześniejszego eseju Foucaulta (1954), wzbogaconą o główne tezy jego rozprawy doktorskiej «Historia szaleństwa w epoce klasycznej», obronionej rok wcześniej. Dzięki tej książce mamy możliwość śledzenia narodzin i ewolucji oryginalnych idei Foucaulta – poprzez konsekwentne krytyczne rozważanie koncepcji szaleństwa, charakterystycznych dla fizjologii, psychoanalizy, psychologii egzystencjalnej, antypsychiatrii. Tutaj stara się obalić jedno z klasycznych twierdzeń w historii psychologii, zgodnie z którym pojawienie się psychiatrii mogłoby uwolnić «szalonych». Filozof, przeciwnie, demonstruje, że prawdziwe wyobcowanie szaleństwa powinno być datowane na moment, w którym zaczęto je określać i leczyć jako chorobę. Esej odzwierciedla, z jednej strony, zawodowe doświadczenie Foucaulta: praca jako psycholog więzienny i wykładowca historii psychologii, a z drugiej strony, jego osobiste przeżycia związane z jego «marginalnością» i «nienormalnością».