Pięć wykładów o kuratorstwie

Książka znanego teoretyka sztuki i kuratora Wiktora Miziano jest pierwszą w języku rosyjskim próbą teoretycznego opisu praktyki kuratorskiej. Autor wiąże pojawienie się tej praktyki pod koniec lat 60. i na początku lat 70. z przejściem od produkcji przemysłowej do postprzemysłowej (niematerialnej). Działalność kuratora jest rozpatrywana w książce w kontekście systemu sztuki, a także przez pryzmat globalnych i lokalnych procesów artystycznych. Autor bada wewnętrzną naturę kuratorstwa, jego charakterystyczny język i etykę. Przeczytane po raz pierwszy jako cykl wykładów w moskiewskim Instytucie UNII, tekst książki zachowuje związek z mową ustną i jest uzupełnione wstępami do profesjonalnej biografii autora.