Moskiewska panelowa. Estetyka stołecznej urbanistyki

Te strony są o mieście, które znamy nie z pocztówek, ale z zapachów i dźwięków. O szarych fasadach, które wydawały się takie same, ale skrywały całe światy. O podwórkach, gdzie dzieciństwo brzmiało skrzypieniem huśtawek, echem piłek nożnych i wieczornymi rozmowami pod klatkami schodowymi. Zdjęcia panelowych osiedli to nie o architekturze, a o pamięci. Tutaj ożywają okna, za którymi paliło się światło naszych pierwszych pokoi. Balkony, przerobione na małe oranżerie i warsztaty. Ławki, które stały się miejscem spotkań i długich rozmów. Te domy były świadkami tysięcy historii - cichych i głośnych, radosnych i smutnych. I to właśnie w ich betonowych ścianach zachowało się to, co nazywamy domem. Przeglądając ten album, jakby wracamy do znanych podwórek, gdzie każda szczelina w asfalcie i każda łuszcząca się fasada przypomina: pamięć ma również swoją architekturę.