Radikalna czerń. Esej o kolorze, władzy i sztuce współczesnej

Michał Martynow bada wykorzystanie czarnego koloru jako symbolu oporu wobec hierarchicznych struktur w sztuce współczesnej. Autor prowadzi rozważania z perspektywy pierwszej osoby, zapraszając czytelników do dialogu na temat politycznego znaczenia i estetyki czarnego koloru. Bada protestową semantykę czarnego koloru w sztuce współczesnej oraz analizuje różnorodne praktyki sięgania po czarny kolor jako środek protestu politycznego, sięgając aż do ich źródeł w tradycji anarchistycznej początków XX wieku i pierwszych latach po rewolucji.

Martynow stara się zrozumieć, czy czerni przysługują uniwersalne cechy negacji i buntu, czy też jego protestowość jest konstruowana na nowo w kontekście konkretnych praktyk artystycznych, a nawet – czy możliwe jest uzasadnienie radykalności czerni, opierając się na jej własnych cechach?