Kulty Starożytnego Egiptu. Od uwielbianego słońca i złotego ciała króla do ptaka Benu i boga Nuna

Książka odkrywająca wielowarstwowy świat staroegipskiej religii. W odróżnieniu od popularnych przekazów mitów, tutaj religijne wątki są rozpatrywane nie w izolacji, ale jako odbicie politycznych, kulturowych i filozoficznych transformacji Egiptu przez ponad trzy tysiące lat.
Autor pokazuje, że egipska mitologia to nie zamrożony pantheon ani "baśnie" o bogach z głowami zwierząt, lecz żywa system, ewoluujący wraz ze społeczeństwem, władzą i kosmosem. W centrum uwagi są nie tylko kluczowe postacie takie jak Ozyrys, Izyda, Horus czy Ra, ale także sama natura boskiego w egipskiej kulturze, a nawet język, którym Egipcjanie opisywali sacrum.
Autor konsekwentnie analizuje najważniejsze teologiczne centra Egiptu — Heliopolis, Memfis, Teby, Hermopolis — pokazując, jak każde z nich kształtowało swoją wersję stworzenia świata. Szczególną uwagę poświęcono ewolucji literatury religijnej — od "Tekstów piramid" i "Tekstów sarkofagów" do "Księgi umarłych" i "Księgi Amduat" — i odkryciu ich roli nie tylko jako "opisów zaświatów", ale jako aktywnych narzędzi interakcji z inną przestrzenią, częścią żywej teologii.
Znaczną rolę odgrywa analiza postaci faraona jako żywego boga, jego tytulatury, kultu pogrzebowego oraz związków z mitami słonecznymi. Dzięki takim przykładom staje się oczywiste, jak blisko w Egipcie splatały się władza, religia i mit, a sama państwowość opierała się na sacrum.