Templariusze: życie po śmierci. Żukow D.W.

Po co jeszcze jedna książka o templariuszach?
Z każdym rokiem pojawia się coraz więcej książek i publikacji na temat rycerzy w białych pelerynach z czerwonym krzyżem. Co wciąż budzi zainteresowanie ludzi w tej tak dalekiej od nas w czasie, już prawie zapomnianej epoce?
W czym zatem tkwi rzecz?
Wydaje nam się, że powodem jest to, co nazywamy tajemnicą: coś nieuchwytnego, przekraczającego granice i jednocześnie bardzo bliskiego, kuszącego swoją dostępnością i w ostatniej chwili umykającego naszemu dociekliwemu umysłowi. To, co nie poddaje się, mimo wszelkich "najpoważniejszych" badań naukowych. To nieuchwytne będzie istnieć tak długo, jak żywa jest sama legenda o rycerzach Świątyni. Od Wulfryka von Eschenbach i Roberta de Borona po Apollona Andriejewicza Karelina, legendy o zakonie Świątyni pobudzają naszą wyobraźnię, czyniąc nas odrobinę mniej materialistycznymi, niż codzienne życie; budzą w naszych duszach to, co kiedyś nazywano marzeniem, miłością do piękna, do czynów, do przygód.
Zakon templariuszy nie umarł w odległym 1312 roku, jak to przewidywał papieski bulle Vox in excelso dotycząca jego rozwiązania, ani nie zniknął w niebyt wraz ze śmiercią Wielkiego Mistrza Jakuba de Molay w 1314 roku.
Ta książka opowiada o tym, jak układało się życie zakonu templariuszy po jego zagładzie, jakimi drogami podążał rycerski duch, pozostawiając swój ślad w historii, legendach, a przede wszystkim – w duszach ludzi, dla których ten duch wciąż pozostaje nie tylko pustym dźwiękiem, ale czymś bardzo bliskim i znajomym.