Stolikowa gra psychologiczna - Placki

«Placki» — gra społeczno-psychologiczna, rozwijająca społeczny inteligencję (umiejętność komunikacji) u dzieci, młodzieży i dorosłych. Twórcą gry jest Günter Horn, terapeuta dziecięcy z miasta Karlsruhe (Niemcy). Gra pomaga dzieciom nauczyć się rozpoznawać i wyrażać swoje uczucia, pragnienia oraz bronić się za... pomocą słów. Uczestnicy samodzielnie formują z plasteliny swoje pionki i w ten sposób pokazują, jak odnoszą się do siebie oraz do innych graczy, jakie mają pragnienia i zamiary. W grze również ćwiczy się doświadczenie wzajemnych oskarżeń, grzecznych przeprosin, wyrażania wdzięczności, prośby o pomoc. Gracze uczą się radzić sobie z agresją w społecznie akceptowalny sposób, a nieodpowiednie zachowanie jest karane. Ponadto gra pomaga uczestnikom uświadomić sobie i przemyśleć temat granic, pojawia się zrozumienie wartości własnego domu.
 
Celem gry jest pierwsze dotarcie do punktu końcowego (do Zamku). Jednak proces gry często trwa na tyle długo, że żywe relacje między uczestnikami, ich interakcje oraz rozwój strategii zachowania okazują się znacznie ważniejsze niż formalny cel.
 
Zasady gry:
1. Najpierw każdy uczestnik wybiera plastelinę w kolorze czerwonym, żółtym, zielonym lub niebieskim i formuje z niej figurkę zwierzęcia — to jego pionek, jest właścicielem tego zwierzęcia. Następnie wszyscy stawiają swoje figurki w domkach w odpowiednich kolorach na polu startowym. Oprócz domku graczowi należy wszystkie pola w tym samym kolorze, co jego figurka, to również jego «domy».
 
2. Najpierw każdy uczestnik wybiera plastelinę w kolorze czerwonym, żółtym, zielonym lub niebieskim i formuje z niej figurkę zwierzęcia — to jego pionek, jest właścicielem tego zwierzęcia. Następnie wszyscy stawiają swoje figurki w domkach w odpowiednich kolorach na polu startowym. Oprócz domku graczowi należy wszystkie pola w tym samym kolorze, co jego figurka, to również jego «domy».
 
3. Kiedy figurka trafia na cudze pole, właściciel pola musi oskarżyć przybyłego do niego zwierzęcia o jakieś wykroczenie, na przykład, «zachowywało się zbyt głośno», lub «zniszczyło coś w moim domu». Po tym oskarżeniu właściciel winnej figurki musi przeprosić i być może zaproponować naprawienie wyrządzonej szkody. Jeśli właściciel domku jest zadowolony z zachowania gościa, jego przeprosin za wykroczenie lub naprawienia szkody, to gość pozostaje w domku bezkarnie. Jeśli gość się nie przeprosił lub właścicielowi nie spodobały się jego przeprosiny, to może ukarać figurkę, klikając ją, zgniatając ją lub w inny sposób zmieniając jej kształt, może nawet przekształcić ją w «placek». Jednak właściciel domku ma prawo dotknąć cudzej figurki tylko po przeprosinach jej właściciela. Swojej figurki na cudzym polu dotykać nie można.
 
4. Jeśli cała, niezniszczona figurka trafia na pole swojego koloru, może w jakiś sposób się zmienić, upiększyć lub po prostu odpocząć. Tutaj jest u siebie w domu, gracz może ją wziąć do rąk. Uszkodzona figurka nie ma prawa przejść obok pola swojego koloru, musi tam się zatrzymać i wyleczyć się. Tylko ranna figurka musi zatrzymać się na polu swojego koloru, cała figurka może iść dalej o tyle pól, ile wypadło na kostce.
 
5. Przedostatnim zatrzymaniem przed Zamkiem — Pole Lustra. Ponieważ pionek odbija się w lustrze, pokolorowując pole swoim kolorem, każda figurka może tutaj się zatrzymać na prawach właściciela. Niezniszczona figurka może kontynuować ruch do Zamku, nie zatrzymując się, natomiast ranna musi się zatrzymać na Polu Lustra, tak jak na każdym z wcześniejszych działań. Do Zamku niezniszczona figurka przechodzi już przy następnym ruchu, jeśli na kostce wypadnie «1».
 
Na pierwszym etapie gry powyższe zasady są wystarczające. Nieco później grę można skomplikować.
 
W zestawie:
— plansza do gry;
— plastelina;
— kostka;
— instrukcja.
 
Liczba graczy: 2-8
Czas gry: 30 minut