Szamani rzeki larchowej

Danilo zupełnie nie podoba się w północnym miasteczku, do którego musiał się przeprowadzić z rodzicami. Byli przyjaciele żartują w komunikatorze, pytając, czy już widział białe niedźwiedzie i czy nie zjadły go żywcem słynne północne komary, ale przez to jego samotność tylko się pogłębia i coraz bardziej tęskni za domem. Do rodzinnego Saratu, z dala od dziwnych słonecznych nocy, lodowej rzeki i niejasnych lokalnych słów i zwyczajów. A z Danilem dzieje się coś dziwnego. Przez nieznajomą dziewczynę niemal tonie — ale jego wybawca twierdzi, że żadnej dziewczyny nie było. Na jarmarku poznaje dobroduszną sprzedawczynię pamiątek — a ona z jakiegoś powodu nie pojawia się na nagraniu wideo. A i lokalny kowal, który zdaje się rozumieć, co tutaj się dzieje, najwyraźniej skrywa coś ważnego. A teraz nad równiną kładzie się mgła, i brzęczy swoją starożytną pieśń harfa, a w mgłę wędrują cienie podziemnych jeleni, kołyszące się z kłami, a starzec z lokalnych duchów he-he narzeka na drogę wytyczoną przez święte ziemie... Danilo pozostaje tylko jedno — rozwiązać to wszystko i nauczyć się nie bać własnej tajemniczej siły. Oczywiście, jeśli chce chronić siebie i tych, którzy są mu drodzy.