Szukaj mnie w Rosji. Dziennik wschodniej niewolnicy w niemieckiej niewoli. 1942–1943

W 2005 roku ukazała się autobiograficzna książka Wery Pawłowny Frolowej „Szukaj mnie w Rosji”. Wydana w skromnym nakładzie 500 egzemplarzy, książka natychmiast stała się bibliograficzną rzadkością: w solidnym tomie uwagę czytelników przykuły dzienniki, które młoda Wera prowadziła w niemieckiej niewoli od 1942 do 1945 roku.
„Miałam 17 lat, kiedy podmiejskie Strielno koło Leningradu, gdzie się urodziłam i uczyłam w szkole, zajęły wojska niemiecko-faszystowskie. A wiosną 1942 roku Naziści porwali mnie z mamą do Niemiec, gdzie stałyśmy się „ostarbejterami”, czyli „wschodnimi niewolnikami”...” — pisała Wera Pawłowna we wstępie do pierwszego wydania, poprzedzając tym powściągliwym i lakonicznym streszczeniem bolesne i straszne fakty biograficzne wstrząsający dokument ludzki — świadectwo świadka i uczestnika jednej z najstraszliwszych tragedii XX wieku.
„Po wyzwoleniu nas przez wojska radzieckie w marcu 1945 roku wróciłyśmy do Ojczyzny. Jedynym moim „trofeum” z Niemiec była wtedy zniszczona słomiana „walizka” z paczką dziennikowych zapisków...” Zapiski, częściowo napisane na papierowej opakowania po niemieckich nawozach, były starannie przechowywane przez Werę Pawłowną przez całe życie i były osobiście przez nią przygotowane do publikacji.
Kronika czterech lat życia w niewoli składa się z czterech części książki „Szukaj mnie w Rosji”. W obecnym tomie zawarte są pierwsza i druga część dziennika Wery Pawłowny Frolowej, obejmujące wydarzenia lat 1942 i 1943.