Człowiek, który się nie bał

Złoty wiek detektywa podarował nam liczne gwiazdorskie nazwiska. Dzieła takich pisarzy jak Agatha Christie, Gilbert Chesterton, Earl Stanley Gardner, Rex Stout rozwijały i doskonaliły gatunek detektywistyczny, ich powieści, niepodważalnie uznane za klasykę, do dziś są ulubione przez czytelników i stanowią wzór jakości dla następnych pokoleń autorów opowieści detektywistycznych. Honorowe miejsce w tej plejadzie słusznie zajmuje John Dickson Carr (1906–1977) – wirtuoz mistrz idealnie skonstruowanych „niemożliwych zbrodni w zamkniętym pomieszczeniu”. W 1933 roku John Dickson Carr po raz pierwszy zaprezentował publiczności detektywa-amatora doktora Gideona Fella. Wygląd bohatera przypuszczalnie był wzorowany na innym mistrzu gatunku detektywistycznego – Gilbercie Chestertonie, a jego zasługi w historii gatunku detektywistycznego, zdaniem większości wielbicieli twórczości Carra, rzeczywiście budzą szacunek. Tak, pisarz Kingsley Amis w swoim eseju „Moi ulubieni detektywi” nazwał doktora Fella „jednym z trzech wielkich następców Sherlocka Holmesa”.
W obecnym zbiorze znalazły się dziesiąta, jedenasta i dwunasta powieść cyklu, opowiadające o trzech nowych zagadkach, które musi zbadać doktor Fell: „Ciemne okulary” (1939), „Klata dla głupca” (1939) i, po raz pierwszy w nowym tłumaczeniu, „Człowiek, który się nie bał” (1940).