Geny, egoizm i siła współpracy: Ewolucja jako gra zespołowa

W brutalnym świecie, gdzie panuje konkurencja o zasoby, trudno myśleć o sobie jako o członkach zespołu. Może się wydawać, że to indywidualizm jest motor, który napędza postęp i ewolucję. Jednak, jak twierdzi autor książki, biolog ewolucyjny Jonathan Silvertaun, to właśnie współpraca pozwoliła życiu się rozwijać, a 4 miliardy lat ewolucji życia na naszej planecie to potwierdzają. Na nieoczywistych przykładach, takich jak zachowanie szczurów i wron, budowa dżdżownic i porostów, bulion komórkowy oraz nawet interakcje wśród piratów i organizacji charytatywnych, autor pokazuje, że, podobnie jak geny i komórki, każde stworzenie dąży do współpracy - zresztą, w własnym interesie. A nie ma w tym sprzeczności: to właśnie zjednoczenie z kimś innym w celu osiągnięcia korzyści i zapobieżenia niebezpieczeństwu dało początek życiu i sprzyjało procesowi ewolucji. W tendencjach ludzi do wzajemnej pomocy tkwi głęboki sens. W nas wszystkich wpisany jest pewien biologiczny przepis, który skłania nas do współpracy. A bezsensowna przemoc, do której czasami tak skłonny jest nasz gatunek, to najcięższa próba dla przetrwania człowieka jako gatunku.