Brudne średniowiecze

Książka historyka i rekonstruktora Ekateriny Miszanienkowej poświęcona jest obalaniu popularnych mitów o epoce Średnich Wieków. W Średniowieczu ludzie byli strasznie brudni i śmierdzący – nigdy się nie myli, odzież nie była prana, rycerze chodzili do toalety prosto pod siebie, w zbroi, a szerokie kapelusze noszono, aby chronić się przed pomyjami i zawartością nocnych garnków, które nieustannie wylewano z okien. Królowa Izabela Kastylijska przysięgła, że nie zmieni bielizny, dopóki Maurzy nie zostaną wygnani z Hiszpanii, i myła się tylko dwa razy w życiu. Od Ludwika XIV śmierdziało „jak od dzikiego zwierzęcia”. Król Fryderyk Barbarossa prawie utonął w nieczystościach. A na oknach brytyjskiego parlamentu wieszano aromatyzowane zasłony, aby chronić się przed fetorem wydobywającym się z Tamizy. Co z tego jest prawdą, a co fikcją? Jak naprawdę wyglądała średniowieczna łaźnia lub toaleta? Jak części prano bieliznę i jakich balsamów używano w średniowieczu? Spójrzmy na fakty.