Lekarz Miron Ginkas (1921-1983) przez dwa lata był więźniem getta w Kownie, uciekł wraz z rodziną i jeszcze rok ukrywał się w okupowanym przez nazistów mieście. Wspomnienia z tego okresu spisał przede wszystkim dla dzieci i wnuków, zdając sobie sprawę, że książka o Holokauście nie miała szans na publikację w radzieckich wydawnictwach. Ale w istocie wszyscy my, żyjący dziś, - jesteśmy dziećmi i wnukami tych, którzy przeżyli, a te wspomnienia są adresowane do nas wszystkich. Wydanie tej książki - na pamięć tych, którzy każdego dnia byli zagrożeni śmiercią tylko za to, że byli "przeznaczeni" na śmierć, dla których przetrwanie i ocalenie bliskich stało się palącym celem. W pamięci tych, którzy nie przeżyli i nie mieli możliwości opowiedzenia o tym, co przeszli. W pamięci tych, którzy, ryzykując życiem i wolnością, pomagali, ratowali, ukrywali. Kto, mimo nieludzkich niebezpieczeństw, nie stracił odwagi, godności, współczucia i miłości…
