Sztuka Europy Środkowej i Wschodniej od 1950 roku

W historii sztuki drugiej połowy XX wieku region Europy Środkowej i Wschodniej ma hybrydowy status rozległego obszaru granicznego między «Zachodem» — kapitalistyczną Europą, gdzie w tym czasie zachodził ruch od neoawangardy do postmodernizmu, a ZSRR, gdzie toczyła się nierówna walka między archaizującym socrealizmem a samodzielnie wymyślającą się w izolacji sztuką niezależną. Ten status granicy wyjaśnia zarówno brak uwagi na sztukę krajów «bloku wschodniego», jak i jej różnorodność, kształtującą się w stałym dialogu z Zachodem i ZSRR, która wydała na świat wiele oryginalnych zjawisk, z których jedne pozostały w cieniu, a inne rozwinęły się już w czasach post-transformacyjnych. Książka Rubena i Mai Foux to jedna z pierwszych prób uogólnienia tego doświadczenia. Wprowadza do obiegu duży zbiór materiałów archiwalnych oraz przegląda różnorodne kierunki artystyczne Niemiec Wschodnich, Polski, Rumunii, Bułgarii, Węgier, byłej Czechosłowacji i Jugosławii, konstruując historię sztuki regionu, bez zrozumienia której niemożliwe jest ocenienie współczesnej nowatorskiej sztuki tych krajów.