Wyznanie. Spacerki samotnego marzyciela

Jean-Jacques Rousseau (1712–1778) — wybitny myśliciel i pisarz epoki Oświecenia. W «Wyznaniach», niezwykle szczerych (przynajmniej jak na XVIII wiek), Rousseau szczegółowo opisuje pięćdziesiąt trzy lata swojego życia. To próba odsłonięcia prawdziwych motywów działań człowieka i — niemal zawsze — znalezienia dla nich usprawiedliwienia. Rousseau nie ukrywa, że kradł, oddał własne dzieci do domu wychowawczego, żył kosztem zachwyconych nim bogatych kobiet, dzieli się najintymniejszymi uczuciami. Pisze, jak fascynował się ludźmi i jak z nimi zrywał, opisuje wszystkie swoje urazy i gorzkie złudzenia. W jego opowieści pojawiają się takie postacie jak Diderot, Wolter, baron von Grimm oraz wiele przychylnych mu kobiet. To dzieło zostało publicznie ujawnione dopiero cztery lata po śmierci autora, w 1782 roku. Wtedy też ukazały się «Spacerki samotnego marzyciela» (1776–1778), które kontynuują temat autobiograficzny w formie filozoficznych esejów i podsumowują całe życie i twórczość Jean-Jacquesa Rousseau. Te utwory pozwalają na wyrobienie sobie wyobrażenia o osobowości Rousseau — niezwykle kontrowersyjnej, a mimo to wywierającej ogromny wpływ na wiek Oświecenia.