Dzieci-emigranci. Żywe głosy pierwszej rosyjskiej fali emigracji 1918-1924

Około 100 lat temu rewolucja i następująca po niej wojna domowa stały się strasznym sprawdzianem dla milionów Rosjan. Z powodu wojen, głodu, terroru, bandytyzmu ponad 2 mln ludzi opuściło Rosję i stało się emigrantami. Dziesiątki tysięcy dzieci - razem z bliskimi lub jako sieroty - również zostały wyrzucone z kraju. Ta książka, po raz pierwszy wydana w 1925 roku w Pradze, jest zdumiewającym świadectwem tragicznej historii rewolucyjnej Rosji. Zawiera cytaty wybrane z ponad dwóch tysięcy prac młodych emigrantów na temat «Co pamiętam o Rosji». Nastolatkowie opowiadają o śmierciach bliskich z ran, chorób i głodu, o trudach ucieczki do obcych krajów, o samotności, lękach i całkowitym braku zrozumienia, dlaczego pozbawiono ich radości życia. Żywe głosy rodaków pozwalają nie tylko zobaczyć historię kraju przez pryzmat losów zwykłych ludzi, ale także zastanowić się nad ceną kryzysów politycznych i społecznych. «Język dziecięcych prac jest prawdziwy do drżenia, takie wrażenie, że dzieci jakby miały zdartą skórę, silniej i ostrzej odczuwają ciężar historii. To jedyny dokument historyczny tego rodzaju». Catherine Klein-Gousseff, francuski historyk