1947. Rok, w którym wszystko się zaczęło

«W 1947 roku wiele zjawisk nabiera kształtu. W tym roku określa się, jak po wojnie będzie wyglądało nasze życie, rodzi się dyskusja o prawach mniejszości, poruszany jest temat uchodźców, których wówczas było bardzo dużo w całej Europie. Równocześnie ludzie spierają się o to, co znaczy być kobietą w tym świecie, jak dalej będą rozwijać się muzyka i sztuka, czy można korzystać z języka, którego używano przed wojną, i czy można w nim mówić o wojnie», — tak opisuje swój 1947 rok szwedzka pisarka i dziennikarka Elizabet Osbrink, która potrafiła połączyć fakty i obrazy, «wielką» zewnętrzną historię oraz «małą» historię swojej rodziny w przejmującym dokumentalno-artystycznym badaniu roku, w którym zostały położone fundamenty «powojennego urządzenia świata», który przez długi czas wydawał się nienaruszalny.