Koniec dawnej muzyki

Bruce Haynes (1940-2011) zrobił karierę jako oboista w orkiestrze klasycznej i od młodości interesował się historią praktyki wykonawczej oraz swojego instrumentu (pod koniec lat 60-tych otworzył w Kalifornii warsztat, w którym pod jego kierunkiem wykonywano repliki barokowych obojów). Zgromadzone przez niego doświadczenie w grze na nowoczesnych i historycznych instrumentach, koncerty i nagrania z znanymi muzykami oraz zespołami, a także rozmowy z muzykologami stały się podstawą tej książki, w której Haynes opisuje, jak skodyfikowane nuty i rozpowszechnienie dzieł muzycznych na papierze stopniowo oczyściły zachodnią muzykę z wariantów i uczyniły ją „akademicką” — oraz jak później, w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, muzycy akademiccy odkryli za surową fasadą swojej dyscypliny cały wszechświat, z którego, nie będąc w stanie w pełni go podporządkować, ta dyscyplina się wyłoniła. W ten sposób historyczny koniec dawnej muzyki okazał się warunkiem jej początku, nowego narodzenia, w które był zaangażowany również autor tej książki.