Mój teatr

Nikołaj Cysskaridze — wyrazista, charyzmatyczna osobowość, której erudycja, niezależność i ostrość osądów czynią każde wypowiedzenie wydarzeniem. Autobiografia Mój teatr została stworzona na podstawie dziennika 1985–2003. To żywa, pełna subtelnej ironii, humoru, a czasami i smutku opowieść o sobie, o czasie i balecie. Wspomnienia: dzieciństwo, rodzina, Tbilisi i Moskwa, nauka w szkole baletowej, rozpad ZSRR, odłączenie Gruzji; zaproszenie do Bolshoi, trudny początek kariery, występy na całym świecie; uznanie w zawodzie, ale ciągłe przezwyciężanie siebie, okoliczności i licznych przeszkód; radość twórczości, mimo intryg nieprzyjaciół. Historia życia rozgrywa się na stronie książki niczym powieść detektywistyczna. Na tle tego wiru wydarzeń wyłania się obraz odchodzącego Wielkiego Teatru końca XX wieku. Rysują się dokładne, w dużej mierze zaskakujące, portrety znanych osobistości, z którymi autor miał szczęście lub nieszczęście się spotkać. Wśród bohaterów i antybohaterów książki: Piestow, Grigorowicz i Pieti, Siemionowa i Ułanowa, Maksimowa i Wasiliew, księżna Diana i Szewardnadze, Givenchy i Westwood, Barysznikow i Wołoczkowa, Szydłowski, Filin i wielu innych. A oceniać: kto jest kim — to przywilej czytelnika. Książka skierowana jest do najszerszej publiczności. Znaczna część zdjęć publikowana jest po raz pierwszy.