W kursach wykładowych, przygotowanych w latach 1940–1950 dla studentów kolegium Wellesley i Uniwersytetu Cornella, a po raz pierwszy opublikowanych w 1981 roku, największy rosyjsko-amerykański pisarz XX wieku Władimir Nabokow ukazał się przed swoją publicznością jako refleksyjny czytelnik, przenikliwy, skrupulatny, a jednocześnie bardzo subiektywny badacz, temperamentny i wymagający pedagog. Na stronach tego tomu Nabokow-wykładowca daje doskonałą lekcję „uważnego czytania” dzieł Gogola, Turgieniewa, Dostojewskiego, Tołstoja, Czechowa i Gorkiego – czytania, którego metoda została wyczerpująco opisana przez samego autora: „Literatury, prawdziwej literatury, nie należy połykać w całości, jak specyfiku, korzystnego dla serca lub umysłu, tego ‚żołądka’ duszy. Literaturę należy przyjmować w małych dawkach, rozdrabniając, krusząc, mieląc, – wtedy poczujesz jej słodkie aromatyczne wonie w głębi dłoni; trzeba ją rozgryzać, z przyjemnością tocząc ją językiem w ustach, – wtedy, i tylko wtedy, właściwie ocenicie jej rzadki aromat i rozdrobnione, zmielone cząsteczki znów połączą się w jedność w waszej świadomości i nabiorą piękna całości, do której dodaliście odrobinę własnej krwi.».
