Jak się orientujemy. Przestrzeń i czas bez map i GPS

W książce porusza się wiele kwestii związanych z umiejętnością orientacji w przestrzeni zarówno u zwierząt, jak i u ludzi. Dzięki czemu zwierzęta mają zdolność migrowania i orientowania się z zadziwiającą precyzją? Jak nasi przodkowie z przynależnym sobie awanturnictwem rozprzestrzenili się po całym świecie bez map i narzędzi nawigacyjnych? Jak nasz mózg postrzega czas i przestrzeń?
«Zadałam sobie pytanie: co się dzieje, gdy ufamy nawigacji gadżetowi? Nawet poprzednia generacja urządzeń nawigacyjnych — kompas, chronometr, sekstant, radio, radar — wymagała od nas uwagi na otaczający nas świat. Poszukiwania odpowiedzi zaprowadziły mnie w nieoczekiwane obszary. Co konkretnie robi człowiek, kiedy orientuje się w terenie? Czym różnimy się od ptaków, pszczół i waleń — i dlaczego? Jak szybkość i wygoda technologii wpłynęły na nasze poruszanie się po świecie i na nasze wyobrażenie o naszym miejscu w nim? Poszukiwania materiału do tej książki w różnych dziedzinach działalności ludzkiej — od ekologii przemieszczania się i psychologii po paleoarcheologię, od lingwistyki i sztucznej inteligencji po antropologię — odkryły przede mną zadziwiającą historię pochodzenia zdolności człowieka do orientacji, a także ich wpływ na ewolucję naszego gatunku».