Najbardziej wyrazistym i znaczącym zjawiskiem francuskiego malarstwa ostatniej trzeciej XIX wieku był impresjonizm. Przedstawiciele tego kierunku, starając się przeciwstawić klasycznemu sztuce, szukali własnych dróg i form wyrazu twórczego. Nowatorstwo i idee tego kierunku całkowicie zmieniły artystyczne postrzeganie sztuki XIX i XX wieku. Historia badań nad impresjonizmem liczy już nie jedno stulecie. Książka Archiwa impresjonizmu, wydana w 1939 roku przez znanego włoskiego historyka sztuki Leonello Venturiego, jest zbiorem cennych dokumentów – listów malarzy-impresjonistów adresowanych do Paula Duranda-Ruela – ich stałego marszanda i opiekuna, którego biografia także została uwzględniona w książce. Najwięcej listów pochodzi od głównych przedstawicieli grupy – Claude'a Monet, Augusta Renoira i Camille'a Pissarro. Regularna korespondencja zaczęła się na początku lat 80. XIX wieku i trwała aż do śmierci artystów. Listy te oświetlają najróżniejsze aspekty życia i działalności artystów: poglądy na sztukę, projekty nowych wystaw i prac, negocjacje z kolekcjonerami, relacje między samymi artystami, opisy nowych miejsc, które odwiedzali w poszukiwaniu nowych motywów, informacje o domowych troskach i radościach, doświadczanych trudnościach materialnych. Wyrazista indywidualność autorów manifestuje się w listach w bardzo wyraźny sposób: przepełniona radością beztroska Renoira, spokojna delikatność Pissarro, żywy temperament Moneta. To właśnie w tej żywej, cielesnej tkance, utkanej z codziennych wydarzeń, wyłania się wyraźny, wiarygodny obraz życia i twórczości znakomitych malarzy, którzy przeszli trudną drogę walki o nową sztukę.
