Pogrzebani żywcem

«Pogrzebani żywcem» — gotycka opowieść o człowieku, którego prześladuje nie abstrakcyjna myśl o śmierci, ale całkiem konkretny strach: pewnego dnia obudzić się tam, skąd już nie ma ucieczki. Ten strach u Edgara Allana Poe staje się nie tylko podstawą mrocznej fabuły, ale także badaniem stanu, w którym choroba, wyobraźnia i natrętne zmartwienia stopniowo podporządkowują sobie codzienne życie. Tekst oparty jest na odczuciu ciasnoty, ciemności i ciągłego oczekiwania na nieszczęście. Nawet codzienne szczegóły związane są z jedną myślą: granica między życiem a śmiercią może okazać się niebezpiecznie niejasna.

Bohater przypomina sobie kilka historii o ludziach, których uznano za zmarłych zbyt wcześnie i pogrzebano żywcem. Te przypadki nadają ton całemu opowiadaniu i czynią strach nie fantazją, ale zagrożeniem, które ma swoje realne przykłady. W centrum opowieści — człowiek cierpiący na katalepsję, przez co jego ciało może przez długi czas wyglądać na bezwładne. Obawiając się fatalnego błędu, zmienia cały swój styl życia. Dom staje się schronieniem, a rodzinny grobowiec — miejscem, w którym z góry przemyślano sposoby ratunku. Im bardziej wpatruje się w możliwość własnej śmierci, tym ciaśniejszy staje się krąg jego myśli.