Praca poświęcona historii cywilizacji chińskiej, obejmująca czas od epoki neolitu do proklamacji Republiki Chińskiej w 1912 roku, została stworzona przez naukowców z Uniwersytetu Pekińskiego. Każdy z czterech tomów poświęcony jest politycznej i społecznej historii, gospodarce, religii, filozofii, nauce i technice, literaturze oraz sztuce danego okresu.
Pierwszy tom «Historii cywilizacji chińskiej» poświęcony jest czasom przed utworzeniem cesarstwa Qin (okresy neolitu, brązu i wczesnego żelaza, epoki Xia, Shang i Zhou) i oparty jest na badaniach oraz porównaniach źródeł pisanych (w tym niedawno odkrytych) i archeologicznych.
Drugi tom «Historii cywilizacji chińskiej» obejmuje kilka najważniejszych okresów historycznych: utworzenie pierwszego w historii kraju cesarstwa Qin, epokę panowania dynastii Han, a także okresy Trzech Królestw, Jin, Południowych i Północnych dynastii.
Trzeci tom «Historii cywilizacji chińskiej» obejmuje okresy cesarstw Sui i Tang, w czasie których przywrócono kulturowo-polityczną jedność kraju, dynastii Song, która starała się obronić cesarską chwałę w walce z państwami Kidan, Żurżen i Tangutów, a także mongolskiej dynastii Yuan i pierwszy okres panowania dynastii Ming, która ugruntowała się po obaleniu mongolskiej władzy.
Czwarty tom «Historii cywilizacji chińskiej» obejmuje końcowy okres historii dynastii Ming, kiedy Chiny, będące wówczas wiodącą światową potęgą w dziedzinie nauki, techniki i kultury, zaczęły prowadzić politykę izolacji, oraz cały okres panowania mandżurskiej dynastii Qing, który zakończył się obaleniem monarchii i proklamacją Republiki Chińskiej.