Powiesci lat minionych. Skarby literatury staroruskiej

Utwory literatury staroruskiej — okna na świat, który wydaje się na zawsze zniknąć. Powstawały wtedy, gdy pod sklepieniami starożytnych białokamiennych kościołów jeszcze panowała cisza, którą przerywał tylko lekki szelest pędzli: czując ledwo wyczuwalny zapach wilgotnego tynku, mistrzowie zanurzali pędzle w misach z ochry, czerwieni cinobru i lazuru, a na czystych ścianach ukazywały się sylwetki aniołów. W tym mądrym i prostym świecie wśród ludzi żyli święci i dokonywali cudów, a rankami nad stepowymi rzekami krzyczały dzikie łabędzie. Powieści o pobożnych mnichach, szlachetnych książętach, odważnych wojownikach, wiernych żonach — świt kultury rosyjskiej. Pierwsze promienie wschodzącego słońca przenikają przez wieki: szczere i uczciwe, budzą myśli i poruszają serca, nawet po wielu wiekach. Zbiór zawiera kluczowe utwory literatury staroruskiej z XII–XVII wieku w tłumaczeniach i z komentarzami znanych literaturoznawców: Zbór zawiera kluczowe utwory literatury staroruskiej z XII–XVII wieku: «Powiesci lat minionych» — pierwsza ruska kronika, stworzona przez mnicha z Kijowsko-Pieczerskiej Ławry Nestora; zabytki staroruskiej epiki — «Słowo o wyprawie Igora» i «Zadonshchyna»; «Opowieść o Borisie i Glebie» — żywot pierwszych rosyjskich świętych; «Powiesci o Piotrze i Fevronii» — poruszająca historia o miłości i wierności; «Domostroj» — podręcznik savoir-vivre'u oraz zbiór rad na różne okazje; rzadkie dla starożytnej Rusi autobiografie — «Wędrówka za trzy morza» Afanasija Nikitina i «Żywot» protojereja Awakuma i inne.