Oleander

Kaspien Devere był trucizną. Powolną, piękną trucizną, do której stopniowo się przyzwyczaiłem.

Zajęło mi lata, aby zrozumieć: nie był taki od urodzenia. Został wyhodowany – przez czyjąś troskliwą rękę i czyjeś zaślepione serce.

Wtedy był tylko pięknym pąkiem – jeszcze nie rozkwitłym w całym swoim olśniewającym pięknie, ale już śmiertelnie niebezpiecznym. Tym, co powinienem był wyrwać z korzeniami, zanim zakwitnie.

Nienawidziłem go. Kochałem go. I wcześniej nie wiedziałem, że te dwa uczucia mogą współistnieć we mnie tak blisko i nierozerwalnie.

Więcej o książce i opinie czytelników – Goodreads