Wspomnienia

Jeśli imię Joanny d’Arc, Dziewicy Orleańskiej, jest znane wszystkim, to imię „Czerwonej Dziewicy Montmartre” — Luizy Michel (1830–1905) — jest znane nielicznym czytelnikom rosyjskojęzycznym. Nauczycielka, pisarka i poetka, przez wiele lat prowadziła korespondencję z Wiktorem Hugo, była aktywną uczestniczką Komuny Paryskiej oraz blanquistką, a później zwróciła się ku anarchizmowi, rozumiejąc go przede wszystkim jako wybór moralny i protest przeciwko przemocy państwowej i represyjnym instytucjom władzy. Zwolenniczka Bakunina i Kropotkina, Luiza Michel przeszła przez kilka więzień i została zesłana na Nową Kaledonię, gdzie badała kulturę i folklor Kanaków. Była jedną z pierwszych znaczących postaci libertariańskiej pedagogiki XIX wieku, występowała przeciw nierówności płci, niesprawiedliwości społecznej, uciskowi rasowemu, kolonializmowi oraz okrutnemu traktowaniu zwierząt. W 1886 roku Luiza Michel napisała wspomnienia, które po raz pierwszy publikowane są w języku rosyjskim.