Komunalka

Jesień 1950 roku. W jednym z pokoi w moskiewskiej komunalce umiera były więzień Matwiej Zubkow z powodu przedawkowania środków nasennych. Za cienkimi ściankami siedmiu jego sąsiadów słyszy jęki, chrypki i umierające zgrzyty paznokci. Ale nikt nie przychodzi z pomocą.
Rano milicji powiedzą — umarł cicho, we śnie. Z przyczyn naturalnych.
I WSZYSCY SIEDMIU POTWIERDZI TĘ KŁAMSTWO.
Udając zwykłego, pijanego magazyniera, na miejsce zmarłego wprowadza się śledczy Arkadij Nikitin z rodziną. Wszyscy wierzą, że jest — nikim. Pustym miejscem.
IDEALNY SĄSIAD DLA TYCH, KTÓRZY MAJĄ CO UKRYWAĆ.
Śledczy wkrótce zdaje sobie sprawę, że za każdymi drzwiami kryje się swoją prawda. Każdy z mieszkańców coś widział, coś wie. Ale wszyscy milczą.
BO W TEJ KOMUNALCE BOJĄ SIĘ NIE ZABÓJCY. TU BOJĄ SIĘ SĄSIADA.
Nikitin pod maską magazyniera nie może prowadzić przesłuchań, żądać i grozić. Może tylko wpatrywać się w oczy, pełne kłamstwa, i czekać, aż ktoś z sąsiadów popełni błąd. Ale żona Waria i córka Masza nie mogą czekać.
BO STAŁY SIĘ PRZYNĘTĄ W KLATCE Z WILKAMI.
A główne pytanie tutaj to już nie „kto zabił starca?”, a…
JAK ZNALEŹĆ JEDNEGO ZABÓJCĘ, JEŚLI WINNI SĄ WSZYSCY?