Duch

Alana nie wie, kim on jest i czego od niej chce. Śledzi ją, chodzi po piętach jako niewidzialny cień i zostawia w drzwiach koperty z jej zdjęciami. Alana rozumie, że stalker bawi się nią, igra z nią jak z zabawką, i boi się go, ale mimo to chce zdjąć mu maskę i spotkać się z nim twarzą w twarz.

Sebastianowi w tym życiu przypadła rola drapieżcy. Tylko cudza krew barwi jego czarno-białe istnienie. Ale prędzej czy później wszystko się nudzi. Zaczyna się nudzić z odbierania cudzych żyć.

Wygląd Alany miał zniknąć, wymazać się z pamięci Sebastiana, ale jej oczy, język ciała… Przypomina mu ona złamaną przez życie lalkę, niezdarnie sklejony szklany wazon z ostrymi występami, pęknięciami. Dotknij – a zranisz rękę aż do krwi, a krew – to jego ulubiony nektar. Sebastianowi wystarczyło kilka sekund, aby zrozumieć – Alana jest taka sama jak on. Teraz jest jego nową muzą. Zamierza zabrać jej duszę.