Cześć, Muza! Chcesz daktyla?

"Wśród współczesnych poetów Sacha Czarny stoi całkowicie na uboczu, w dumnym, obojętnym i nieco pogardliwym osamotnieniu. Sacha Czarny – jeden. I w tym właśnie tkwi urok jego oryginalnej osobowości, a dlatego też ma jeszcze trochę fanów i pochwalców, ale za to ci fani-przyjaciele rzeczywiście cenią jego wolne, celne i piękne słowo." Aleksander Kuprin napisał te słowa ponad sto lat temu, które niestety, częściowo wciąż odzwierciedlają rzeczywistość: poezja Sachy Czarnego nie jest tak dobrze znana czytelnikom, jak wiersze gwiazdowych poetów Złotego Wieku. Chodzi nie tylko o skromne nakłady – wydawcy jakby obawiali się jego słów: jego gorzka Muza – zabójczo surowa, jego głos – szczery, słowo – bezlitosne, ale maksymalnie otwarta dusza. I to rzadkie połączenie czyni satyryczną lirykę i liryczną satyrę Sachy Czarnego unikalnym zjawiskiem w rosyjskiej poezji początku XX wieku.