zeszyt w kratkę

To czwarta książka wierszy Alekseja Ulykaeva, ale wcale nie zwyczajna. Raczej przedterminowa, a nawet warunkowo przedterminowa: napisana w czasie uwięzienia, wydana zaraz po wyjściu z kolonii po upływie sześciu lat, dwóch trzecich kary. Książka Ulykaeva nie jest „budowana”, on zachowuje chronologię niewoli. Z wiersza do wiersza, z roku na rok przechodzi przez gorzką i trudną drogę, na końcu której pozostaje przekonanie, że w życiu naprawdę wartościowe są „tylko miłość i wolność”. To wcale nie jest więzienna narracja. Poeta patrzy „ponad pryczami”, w jego wierszach jest wiele głębokich refleksji na temat duszy, twórczości, natury dobra i zła. Puszkin, Dante, Tiutczew, Mandelstam mogą być uznawani za jego współosadzonego — tak często do nich się zwraca. Na długo przed wydaniem tej książki Aleksej Ulykaev powiedział: „Podoba mi się takie określenie: blues — to gdy dobremu człowiekowi jest źle. A wiersze — to gdy dobremu człowiekowi jest bardzo źle”. Być może to jedno z głównych warunków zachowania osobowości w każdych warunkach, a szczególnie w tych, które tego nie sprzyjają: widzieć siebie jako dobrego człowieka. Wtedy powstaje dobra książka — jak ta.