Od telefonu do ratunku. Karetka: oczami tych, którzy jako pierwsi przychodzą na pomoc

GLEB SZAMBOWSKI otwiera drzwi do świata, gdzie każda sekunda ma znaczenie, a każde wezwanie - to egzamin z profesjonalizmu i człowieczeństwa. „Karetka to siedzący alpiniści. Dwadzieścia cztery godziny w samochodzie, gdzie powietrze jest gęste od stresu i potu. Nosimy defibrylatory na dziesiąte piętra, gdzie winda jest zepsuta. Znosimy chamstwo. Widujemy śmierć. Ale to my pierwsi trzymamy noworodków w drodze do szpitala”. „Karetka to miejsce, gdzie każdego dnia umierają obcy ludzie, a rano pijesz kawę i jedziesz ratować następnych. Bo inaczej nie można”. WYOBRAŹCIE: WEZWANIE. ZA DRZWIAMI MOŻE BYĆ WSZYSTKO, CO TYLKO CHCE... Kobieta „śpi” na fotelu trzeci dzień. Mąż pije herbatę obok i ogląda telewizję. Młody chłopak z raną kłutą... palca wskazującego. Nóż w tętnicy szyjnej - a mężczyzna jest przytomny. Dziewczyna z „zatruciem” kwasem borowym. 300 wezwań rocznie od mężczyzny, który „czuje” udar każdego dnia. „OD TELEFONU DO RATUNKU” - to nie tylko kronika codziennych obowiązków medyka, ale głębokie zanurzenie w atmosferę, gdzie rzeczywistość miesza się z dramatyzmem, a strach i nadzieja sąsiadują ze sobą.