Nauka zwyciężania

W zbiorze znalazła się «Nauka zwyciężania» — słynny traktat o bojowym przygotowaniu wojsk rosyjskiego wodza Aleksandra Wasiłjewicza Suworowa (1730–1800), książka kapitana Konstantina Ludwicza Nonnemanna (1865–po 1915) „Nauka zwyciężania“ generała Suworowa, prace Nikołaja Aleksejewicza Poliewego (1796–1846) «Historia księcia Włoch, hrabiego Suworowa-Rybnickiego, generała rosyjskich wojsk» (1843) oraz Aleksandra Iwanowicza Krasińskiego (1866–1917) «Rosyjski cudowny przywódca: hrabia Suworow-Rybnicki, książę Włoch, jego życie i czyny» (1910), a jako dodatek — badanie Wasilija Aleksiejewicza Aleksiejewa (1863–1919) «Suworow-poeta» (1901). Zbiór ilustrowany jest rysunkami i szkicami samego A. W. Suworowa w kopiach oraz z objaśnieniami K. L. Nonnemanna, a także obrazami i elementami wystroju artystów Rudolfa Kazimierowicza Żukowskiego (1814–1886), Aleksandra Jewstafjewicza Kociebów (1815–1889), Nikołaja Siemionowicza Samokisza (1860–1944), Johanna Henryka Schmidta (1749–1829) oraz pisarza Tarasa Grigorjewicza Szewczenki (1814–1861) (łącznie 227 ilustracji).

Aleksander Wasiłjewicz Suworow (1730–1800), książę Włoch, hrabia Rybnicki oraz Świętego Cesarstwa Rzymskiego, generałissimus armii rosyjskiej i feldmarszałek austriacki — największy rosyjski wódz, najwybitniejszy strateg i niezrównany taktyk swojego czasu.

Ten zbiór otwiera jego słynna instrukcja dotycząca bojowego przygotowania wojsk — «Nauka zwyciężania». Dokładny czas sporządzenia tego dokumentu nie jest ustalony; zazwyczaj uważa się, że główne założenia były opracowane przez Suworowa już, gdy był dowódcą pułku suzdalskiego (ok. 1768 r.), a ostateczna wersja powstała już po polskiej kampanii 1794 r.

Za życia Suworowa «Nauka zwyciężania» nie była wydana i rozpowszechniana w rękopisach; do nas nie dotarł żaden egzemplarz podpisany przez jej autora. W rzeczywistej publikacji wykorzystano dwa najstarsze warianty — M. Antonowskiego (1806 r.) oraz P. Kuzniecowa (1809 r.), a jako podstawę przyjęto wariant przechowywany w Rosyjskim Państwowym Archiwum Wojskowo-Historycznym, porównany z tekstem P. Kuzniecowa. W ten sposób publikowany tekst powinien być bardzo bliski oryginałowi.

Następna książka zbioru została opracowana przez kapitana Konstantina Ludwicza Nonnemanna (Olszewskiego) (1865–po 1915) — «„Nauka zwyciężania“ generała Suworowa»; według twierdzeń opracowującego, do książki włączono materiały zawierające się w notatkach i kopiach z własnoręcznych rysunków i szkiców generała Suworowa oraz jego własnych napisów do nich na różne pytania dotyczące spraw wojskowych. Wstępna część należy do pióra Aleksandra Nikołajewicza Apuchtina (1861/1862–1928) — rosyjskiego dowódcy, generała-lejtnanta, uczestnika wojny rosyjsko-japońskiej i I wojny światowej.

Zbiór kontynuują dwa biograficzne romany poświęcone Suworowowi, napisane przez Nikołaja Aleksejewicza Poliewego (1796–1846) «Historia księcia Włoch, hrabiego Suworowa-Rybnickiego, generała rosyjskich wojsk» (1843) oraz Aleksandra Iwanowicza Krasińskiego (1866–1917) «Rosyjski cudowny przywódca: hrabia Suworow-Rybnicki, książę Włoch, jego życie i czyny» (1910). Zbiór kończy badanie Wasilija Aleksiejewicza Aleksiejewa (1863–1919) «Suworow-poeta» (1901).

Zbiór jest ilustrowany rysunkami i szkicami samego A. W. Suworowa w kopiach K. L. Nonnemanna, a także obrazami i elementami wystroju artystów Rudolfa Kazimierowicza Żukowskiego (1814–1886), Aleksandra Jewstafjewicza Kociebów (1815–1889), Nikołaja Siemionowicza Samokisza (1860–1944), Johanna Henryka Schmidta (1749–1829) oraz pisarza Tarasa Grigorjewicza Szewczenki (1814–1861).