Śmierć Nerona

Dramatyczne arcydzieło Michaiła Aleksiejewicza Kuzmina «Śmierć Nerona» (1929) jest czytelnikom raczej mało znane. W wąskich kręgach miłośników rosyjskiego modernizmu ma reputację fascynującego, ale tajemniczego wyrażenia, ponieważ przedstawiając Nerona i jego «podwójnego», rosyjskiego pisarza Pawła Łukina, Kuzmin posługuje się ezopowym językiem.
To wydanie ma kilka celów, a przede wszystkim - zapoznać czytelnika z zapomnianym arcydziełem. Jedna interpretacja «Śmierci Nerona» została zaproponowana przez artystkę Tatjanę Swiriną, inna, w formie akademickiego komentarza, - przez filologa Ladę Panową.
Książka jest przeznaczona dla wszystkich, którzy interesują się twórczością Kuzmina, rosyjskim modernizmem, wczesnosowiecką literaturą, gruntownie zapomnianą, ale wciąż aktualną dramaturgią.