Gluck

Krysztof Wilhelm Gluck (1714-1787) - jeden z geniuszy, którzy określili drogi rozwoju sztuki muzycznej drugiej połowy XVIII wieku. Współcześni uważali, że dokonał rewolucji w muzyce. Reformy Glucka w genre operowym rozpoczęły się wzruszającą historią miłości - „Orfeusz i Eurydyka” (1762) i zakończyły się groźną i pasjonującą tragedią „Ifigenia w Taurydzie” (1779). Jednak droga do reformy była długa i wyboista: w młodości Gluck służył w książęcych kapelach, pracował w wędrownych trupach, pisał muzykę na święta dworu wiedeńskiego. Jego twórczością zachwycali się cesarze i książęta, filozofowie i poeci, damy towarzyskie i uczeni-encyklopedyści.

Książka profesor Moskwy Larysy Kirilliny opowiada o tym, jak syn leśnika z zapadłej bawarskiej wioski, nieustannie podążając za swoim powołaniem, zdobył Włochy, Austrię i Francję, a pod koniec życia stał się idolem całej oświeconej Europy.