Nieb przyszłość

W niektórych językach, u australijskich plemion i ludów Północy, istnieje czas gramatyczny „nieprzyszły”. Mistyka zachodzi „teraz” i „już”, a przyszłość jest daleka i nieokreślona. Cud żyje w teraźniejszości, która tylko udaje przyszłość. Bohaterowie Władimira Bieżyna, znani z „SNT” i „Pentagramu Osoawichima”, na czele z Władimirem Rajeckim widzą przemienioną teraźniejszość, rozchodzącą się jak ścieżki w ogrodzie Borges'a. To świat, w którym nie zwyciężyli bolszewicy, ale tołstojści; kawa jest zakazana jako narkotyk. Na północnej równinie stoi betonowy wilk, a w cichej miejskiej wodzie mieszka Król ryb, śmierć przychodzi do szachistów, żądając dokończenia starej partii, a harmonista ratuje ludzkość od szalonych idei strasznego karła. Z tego wszystkiego z daleka obserwuje ze swojego postumentu brązowy Rozenztal. Może to, co dzisiaj wygląda na dziwactwo i fantastyczne założenie, już jutro stanie się codzienną rzeczywistością. W końcu taki jest wielki praw w literackich demiurgach, a podobne przemiany widzieliśmy już nie raz…