Stary Wałaam

«Jak święty Athos, Wałaam, do dziś, — świeci. Athos — na południu, Wałaam — na północy. W nasze zmierzchowe czasy, w nadciągającą «noc świata» — potrzebne są latarnie. Przypomniałem sobie jasną stronę — w przeszłości. Niedawno, jakby wzmocniony, dowiedziałem się, że dwaj posłuszni, których przypadkowo spotkałem na Wałaamie, zapisani w mojej książce, dokonali przez te lata bohaterskiego czynu. Dowiedziałem się, że stali się «światłem dla świata», że żyją. Wałaam dał im posłuszeństwo. I oto, żywe nici rozciągnęły się od «teraz» — do przeszłości, ta przeszłość mi świeci. W tym świetle — ten Wałaam, daleki. I pomyślałem, że warto przypomnieć i opowiedzieć o nim: on jest taki sam, jasny» (I.S. Szmielow. Stary Wałaam. 1933-1936). . .