Książka jest autobiograficznymi zapiskami świadka odrodzenia Optyjskiej Pustyni – od 1988 roku autor stale mieszka i uczestniczy w życiu klasztoru. Książka przedstawia serię opowiadań tworzących kronikę wydarzeń i charakterów, historii ludzi żyjących według Bożych przykazań nie na pokaz, ale z serca.
Książka napisana jest żywym, dostępnym językiem, odsłaniając to piękne w duszach ludzi, co sprawia, że świat staje się cieplejszy. Charaktery i obrazy bohaterów są zaczerpnięte z prostych ludzi ze wszystkimi radościami i smutkami. W książce nie ma wysokich słów ani nadętych fraz, opisane w niej historie są tragiczne w swojej zwyczajności, ale cała ona jest przesiąknięta Boską Miłością. Talent pisarski autora, żywe i soczyste fabuły sprawiają, że czytelnik i płacze, i śmieje się z tego, co napisano.
Zasłużona popularność Niny Pawłowej wynika z jej szczególnego daru – widzenia w każdym człowieku, niezależnie od jego statusu społecznego czy pozycji, tej samej Iskry Bożej, która, zapalając się, oświetla świat wokół. Bohaterowie jej dzieł to zupełnie zwykli ludzie, żyjący zwykłym życiem w zwyczajnym świecie, ale wszystko zmienia się w mgnieniu oka, gdy dusza szukająca Boga nagle dotyka Chrystusa…