Trochę o potworach

Słowa Sofii Rołduginy, Żeni Jurkiny i Jezebel Morgan brzmią jak kroki w gęstym lesie, gdzie noc nigdy się nie kończy. Tutaj szelesty zamieniają się w głosy, domy okazują się być żywe, a ciche pieśni – pułapkami dla tych, którzy ośmielili się słuchać.

Tutaj księżniczki nie czekają na ratunek, kołysanki usypiają na zawsze, czarownice opowiadają swoje historie, a potwory mówią głosami, w których łatwo rozpoznać samego siebie. To baśnie, których nie opowiada się dzieciom – zbyt straszne, zbyt prawdziwe.

Poezja, gdzie światło latarni drży przed ciemnością i każdy czytelnik ryzykuje odkrycie za wierszem własnego lęku.