Otwarte. Człowiek i zwierzę

Czym jest człowiek i gdzie przebiega ta granica, przekraczając którą zwierzę staje się człowiekiem?

W eseju «Otwarte» (2002) włoski filozof Giorgio Agamben (ur. 1942) kontynuuje rozpoczęte przez siebie w serii książek «Homo sacer» rozważania o nagim życiu i czyni przedmiotem refleksji to problematyczne «i», które łączy i dzieli zwierzę i człowieka. W warunkach hegliańsko-skórniczego końca historii, kiedy główną troską państwa staje się biologiczne życie: ludzie są zanimalizowani, a bestie antropomorfizowane, — człowiek wciąż pozostaje tym, któremu, w przeciwieństwie do zwierzęcia, byt może być objawiony jako «otwarte», lub starożytno-greckie «nieskryte» (prawda). Opierając się na pracach Heideggra, Ikiskula i Benjamina, Agamben proponuje zwrócić uwagę na tę nieuchwytną cezurę między człowiekiem a zwierzęciem, objawioną w benjaminowskiej «ocalonej nocy», która przenika wewnętrzną część samego człowieka i staje się kluczem do zrozumienia humanizmu po wszystkich wstrząsach XX–XXI wieku.