Zielony śledczy

Czy można zamarznąć na śmierć jesienią w centrum miasta lub spalić się we własnym łóżku? Czy powieszeni piją herbatę? Czy należy przyjeżdżać na miejsce zbrodni jako pierwszy? Jaki sens mają słowa „ostatnia książka”? Strzelanina w pociągu — kto jest winny? Gdzie jest nieszczęśliwy wypadek, gdzie samobójstwo, a gdzie morderstwo? Odpowiedzi na te pytania musiał znaleźć młody śledczy, i nie w książkach, a w prawdziwym życiu. Minęło wiele lat, ale wspomnienia żyją długo, domagają się ujawnienia — i oto przemieniły się w „Zielonego śledczego”. Teraz czytelnik może sam jakby odwiedzić miejsca zdarzeń, zanurzyć się w atmosferę tamtych czasów, „przymierzyć” na siebie śledcze sytuacje, które nie były upiększane, jak w filmach, a opisywane takimi, jakimi były w rzeczywistości. U autora dawne zbrodnie budziły nowoczesne myśli. Na pewno pojawią się także u czytelników.