Żywe twarze

Zbiór szkiców-wspomnień Zinaidy Gippius „Żywe twarze” po raz pierwszy został wydany w 1925 roku w Paryżu i Pradze (w ZSRR — dopiero po pierestrojce). 

Słynna pisarka i poetka opowiada o swoim poznaniu z Blokiem, Brujsem, Rozanowem, Sołogubem, Czechowem, Tołstojem i wieloma innymi — i to nie są zamrożone „paradne portrety”, ale ludzie w ruchu, w działaniu, w zderzeniach ze sobą. 

Gippius nie ukrywa swoich sympatii i antypatii, co pozwala czytelnikowi wiele się dowiedzieć nie tylko o wybitnych ludziach tamtych czasów, ale także o niej samej.