Marina Ivanovna Cwietajewa (1892-1941) była jedną z pierwszych, jeśli nie pierwszą, która zaczęła uporczywie i konsekwentnie nazywać siebie nie poetką, a poetą. Jej zdaniem, poetki, z rzadkimi wyjątkami, są manierne, jak samo to słowo, kobieco nieuchwytne i skupione na drobiazgach, a ona czuła się korzeniakiem, zbitkiem kreatywnej energii i męskiej woli - mianowicie poetą: władczym, potężnym, wybuchowym, bezlitosnym wobec siebie, głęboko tragicznym. Lecz z upływem lat, na szczycie poetyckiego wzlotu, Cwietajewa w pełni ujawniła się także jako memuarystka, eseistka, nowelistka, eseistka, krytyczka oraz autorka obszernego dziennika i wielu listów - krótko mówiąc, niezrównana prozaiczka. Są literaccy smakosze, którzy nawet stawiają jej prozę wyżej niż wiersze. Jak nie paradoksalnie, w przenikliwych wierszach zwierzeń przede wszystkim odkrywa nam - nas samych, a w wnikliwej prozie - w pierwszej kolejności oddaje siebie całkowicie.
Książka jest adresowana do szerokiego grona zainteresowanych czytelników.
