Kult bestii i słowiańskie wilkołaki. Od Lutyczyków i Berendiów do wilkołaków i złowrogich srok

W kulturze słowiańskiej do wilkołaków podchodzono zupełnie inaczej niż w średniowiecznej Europie. Nasi przodkowie wierzyli, że przemieniać się w zwierzęta potrafią nie tylko złośliwi duchy i czarodzieje, ale także całkiem pozytywne postacie: bohaterowie epickich opowieści, wieszczowie, a nawet zwykli ludzie. Sam w sobie ten dar nie był ani dobrem, ani złem – wszystko zależało od charakteru wilkołaka. Być może dlatego w słowiańskiej tradycji jest tak mało przerażających historii o krwawych wilkołakach-wampirach. A baśniowe opowieści często pokazują zdumiewająco życzliwe i współczujące podejście Słowian do "zwierząt przymusowych"… Skąd wzięła się taka różnica? W swojej nowej książce Marina Gołubiewa opowiada o wierzeniach i kultach związanych ze zwierzętami i wilkołakami – od wojowników-wilków po czarownice-sroki i złych dwudzielnych. Odkrywa tajemnice słowiańskich wilkołaków, rozważa o totemizmie i likantropii w starożytnym świecie i antyku, starożytnych wierzeniach. A także – pokazuje, że nawet dzisiaj ludzie-ziele są bliżej, niż się wydaje.