Tajemnica Szalonego Kapelusznika

Złoty wiek kryminału obdarzył nas wieloma gwiazdorskimi nazwiskami. Dzieła takich pisarzy jak Agatha Christie, Gilbert Keith Chesterton, Earl Stanley Gardner, Rex Stout rozwijały i udoskonalały gatunek kryminału, ich powieści, bezapelacyjnie uznawane za klasykę, są do dziś ulubione przez czytelników i stanowią wzór jakości dla kolejnych pokoleń autorów historii kryminalnych. Honorowe miejsce w tej plejady słusznie należy do Johna Dixona Carr'a (1906–1977) – wirtuoza, mistrza idealnie skonstruowanych „niemożliwych zbrodni w zamkniętym pomieszczeniu“. W 1933 roku w powieści „Księga czarownic” John Dixon Carr po raz pierwszy zaprezentował publiczności detektywa-amatora doktora Gideona Fella. Wygląd bohatera rzekomo był wzorowany na innym korifeuszu gatunku kryminału – Gilbercie Chestertonie, a jego zasługi w historii gatunku kryminału, zdaniem większości wielbicieli twórczości Carra, naprawdę budzą szacunek. Tak, pisarz Kingsley Amis w swoim eseju „Moi ulubieni detektywi” nazwał doktora Fella „jednym z trzech wielkich następców Sherlocka Holmesa”. Do tego zbioru weszły pierwsze trzy powieści z cyklu opowiadającego o przygodach doktora Fella: „Księga czarownic” (1933), „Tajemnica Szalonego Kapelusznika” (1934) i „Osiem mieczy” (1934).