Sztuka Japonii BIE

Encyklopedia zawiera ponad 800 artykułów, uporządkowanych alfabetycznie. Opowiadają one o różnych szkołach, kierunkach, technikach, stylach, gatunkach i rodzajach japońskiej sztuki. Książka jest doskonale ilustrowana; zawiera kilka setek kolorowych fotografii i reprodukcji, co czyni ją naprawdę unikalnym wydaniem tego rodzaju. Encyklopedia... jest skierowana do wszystkich, którzy interesują się historią sztuki i kultury.
Narod japoński stworzył oryginalny i niepowtarzalny świat artystycznych obrazów. Wchłonąwszy w starożytności różnorodne osiągnięcia kulturowe Chin i Korei, Japończycy przerobili i wzbogacili je, kładąc tym samym podwaliny swojej indywidualnej tradycji artystycznej. Już w czasach epoki Heian (794-1185) sztuka i literatura Japonii przeżywały niezwykły rozwój. W tym czasie stworzono dwa systemy japońskiego sylabariusza - katakanę i hiraganę; narodowe style i gatunki pojawiły się w literaturze, malarstwie, rzeźbie, architekturze, produkcji lakieru i tkactwie.

Ogromną rolę w rozwoju tradycyjnej japońskiej sztuki odegrał buddyzm i jego liczne odłamy, które przenikały do Japonii od VI wieku. Na początku VIII wieku w kraju rozpoczęto intensywne budowanie klasztorów i świątyń, które stały się centrami nowej tradycji kulturowej. Dosłownie we wszystkie sfery życia Japończyków przeniknął zen-buddyzm, tworząc sztukę aranżacji kwiatów, ceremoniał herbaciany, teatr Nō oraz monochromatyczne malarstwo tuszem.
Izolacja kraju od świata zewnętrznego, którą rozpoczęto w XVII wieku przez rządzących wojskowych dyktatorów - shogunów, nadała rozwojowi różnych rzemiosł jeszcze bardziej oryginalny charakter, który teraz jest tak ceniony na całym świecie. Na przykład, surowa regulacja kroju męskiego kostiumu doprowadziła w Japonii do rozkwitu sztuki wytwarzania breloków do pasa - netsuke, których tematy zaczęły odzwierciedlać japońską historię, mitologię oraz wiele realiów japońskiego życia czasów późnego feudalizmu. W tym czasie kupcy i rzemieślnicy zaczęli postrzegać w sztuce możliwość wyjścia z ściśle regulowanych ram, w które była wciśnięta ich życie społeczne. Doczesne życie z jego „prostymi” radościami stawało się coraz bardziej cenne dla mieszkańców miast. Nie jest przypadkiem, że w poezji tamtego czasu niezwykle popularne stały się haiku - krótkie trzywersowe utwory, w których mógł wziąć udział każdy obywatel kraju.
W tym samym czasie w Japonii powstało unikalne zjawisko artystyczne, które weszło do historii pod nazwą ukiyo-e. Tak nazywano szeroko reprodukowane ryciny na drewnie; były one tanie, a zatem dostępne dla szerokich warstw społeczeństwa. W tym samym czasie ich poziom artystyczny był bardzo wysoki dzięki unikalnemu twórczemu związkowi artystów, rzeźbiarzy i drukarzy. Ukiyo-e wyrażały nową ideologię i moralność rzemieślników i kupców, wśród których formowało się nowe rozumienie piękna. Te „obrazki przemijającego świata” łamały stare feudalne zasady i tradycje. Dla artystów i rzemieślników źródłem artystycznej inspiracji stawał się teraz duchowy świat zwykłego człowieka, jego codzienne zmartwienia i przeżycia. Ilustrowane książki, albumy z rycinami i karty wystawowe - te trzy podstawowe rodzaje rycin ukiyo-e - istniały przez dwa stulecia. W tym czasie tradycyjne gatunki japońskiego malarstwa - krajobraz, kwiaty i ptaki - znalazły swoje nowe zrozumienie. Abstrakcyjne obrazy w chińskim stylu ustąpiły konkretnej reprezentacji rodzimej przyrody, wyśpiewującej jej piękno i majestat. Artystów zaczęła przyciągać codzienność miasta, poezja jego codziennego życia, która była zrozumiała dla mieszkańca każdej większej osady. Nie jest przypadkiem, że w XIX wieku, kiedy kraj znowu otworzył się na świat, japońskie ryciny w stylu ukiyo-e stały się popularne w Europie. Ich estetyka miała ogromny wpływ na rozwój impresjonizmu, na twórczość Edgara Degas, Claude'a Moneta, Vincenta van Gogha, a poprzez impresjonizm i na całe europejskie malarstwo końca XIX - początku XX wieku. Ta doskonale ilustrowana encyklopedia z kilkuset kolorowymi fotografiami i reprodukcjami - to książka unikalna. Zawiera ponad 800 artykułów opowiadających o różnych szkołach, kierunkach, technikach, stylach, gatunkach i rodzajach japońskiej sztuki.