Smak krwi. Dziesięć historii o rosyjskich seryjnych mordercach

Morderca dzieci Sliwko, kanibal Dżumałagijew, rzeźnik Sukletin ze swoją towarzyszką Diną – imiona tych seryjnych morderców starannie wyciszano, ale całe ZSRR wstrząsały plotki o ich przestępstwach. Od lat 60. XX wieku statystyki przestępstw związanych z przemocą na terenie ZSRR nieustannie rosły, a wraz z nimi zwiększała się liczba tych, których nazywano seryjnymi mordercami. Anatolij Sliwko przez dwadzieścia lat zabijał i torturował dzieci, twierdząc, że „wszystko to wyłącznie dla zdjęć historycznego filmu o faszystach”. Nikołaj Dżumałagijew ćwiartował i jadł dziewczyny. To dawało mu inspirację. Aleksiej Sukletin wolał karmić sąsiadów potrawami przygotowanymi z zabitych przez siebie dziewczyn. Aleksandr Spiesiwcew przez kilka dni torturował swoje ofiary, a w pozbywaniu się ciał pomagała mu własna matka. Co skłoniło ich do przestępstw? Jak kształtowała się ich osobowość i w którym momencie, zabijając innych, całkowicie utracili kontrolę nad własnym życiem?